Benim en can arkadaşım, ameliyat oldu.
İçinden bir parçayı aldılar, annesine verdiler.
Böbreğini...

Hepimize acayip bir deneyim yaşattı, bir ders öğretti. Küçük bir kız o, ama içinde gördüğüm en güçlü kadın saklı. Matruşka bebekler gibi. Ama hani sahiden "gözünü bile kırpmadan"... Sahiden kahraman gibi.
Onunla gurur duyuyorum ben, böyle herkese anlatasım geliyor, "benim arkadaşım var yaaa..." diyerek, cesaretine, fedakarlığına ve bunları doğalca yapışına, o ağır ameliyata ve sonrasındaki ağrılara bir tek defa "uf" bile demeyişine hayran oldum. Bizler ondan daha çok korktuk zaman zaman sanırım.
Odasını balonlarla süsledik, hep güldük, neşeyle, harika bir enerjiyle bu zor deneyimi atlattık.
Anne kız dinleniyorlar şimdi, çok mutlular...

5 Comments:

  1. ELÇİN said...
    tanrı insanlara kaldırabilecekleri kadar yük verirmiş...

    okurken çok duygulandım.çok geçmiş olsun

    sevgiler
    beyaz mendil said...
    Çok etkilendim canım,aile dediğin işte böyle olur.Allah ikisinede acil şifalar versin.
    n@zo said...
    Gerçi sevgi, fedakarlık budur! İkisi de biran önce sağlıklarına kavuşurlar umarım.
    Sinem said...
    Çok geçmiş olsun ikisine de. Çabucak iyileşsinler ve birbirlerine sımsıkı sarıldıkları bu yaşam mücadelesine devam etsinler. Arkadaşının yüreğine sağlık.
    Haydins said...
    Arkadasinin yerine koydum kendimi bende annem icin hic dusunmeden herseyimi verebilirdim..
    Acil sifalar diliyorum anne ve kizina..

Post a Comment



Sonraki Kayıt Önceki Kayıt Ana Sayfa